تاریخچه امور دارویی
سير تاريخي توليد دارو در ايران به دوران باستان باز مي گردد. داروهاي گياهي به‌صورت مفرد و مرکب و در اشکال مختلف، قرن‌ها پيش در ايران در دسترس مردم بوده است. سابقه فرمولاسيون داروهاي جديد و در واقع تولد صنعت داروسازي در ايران به تاسيس مدرسه دارالفنون و ايجاد رشته داروسازي در آن مدرسه باز مي­گردد. در واقع اوّلين داروهاي شيميايي که در ايران ساخته شد به آزمايشگاه‌هاي دارالفنون مربوط مي­شود. تاسيس لابراتوار دکتر عبيدي و شرکاء توسط دکتر غلامعلي عبيدي در سال ۱۳۲۵ را مي‌توان سرآغاز ورود آزمایشگاه‌هاي مجهز داروسازي به صحنه صنعت کشور دانست. در سال‌هاي بعد دانش‌آموختگان داروسازي، آزمایشگاه‌هاي مشابهي تاسيس کردند که بعضاً با ورود شرکت‌هاي چند مليتي به کشور به دلايل مختلف نتوانستند به حيات خود ادامه دهند و از صحنه خارج شدند.
راه اندازي شعبه‌هاي کارخانه‌هاي داروسازي چندمليتي در ايران را مي توان مرحله بعدي صنعت داروسازي در ايران به شمار آورد. شرکت‌هاي دون باکستر، فايزر، اسکوئيب، پارک ديويس، لوپتي، سياناميد، هوخست، مرک، برليمد، بايرفارما، اورگانون و ... از جمله شرکت‌هاي چند مليتي بودند که به بازار دارويي ايران وارد شدند.
تاسيس کارخانه‌هاي داروسازي توليد داخل از سال ۱۳۳۷ گام‌هاي مهم ديگري بود که در راستاي توسعه صنعت داروسازي کشور برداشته شد.
به‌رغم تلاش در خور تقديري که شرکت‌هاي تولید داخل برای رقابت با شرکت‌هاي چند مليتی به‌عمل مي‌آوردند، نبض بازار دارويي ايران عملاً در دست شرکت‌هاي خارجي بود. بخش عمده فعاليت شرکت‌هاي چند مليتي در زمينه واردات دارو به ايران بود و فقط تعداد ناچيزي از داروها را در شعب ايراني خود توليد مي‌کردند. بر اساس بررسي‌هايي که در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکي به‌عمل آمده است، سهم توليد داخل در سال‌هاي قبل از پيروزي انقلاب اسلامي از بازار دارويي کشور در خوشبينانه‌ ترين وضعيت حداکثر ۲۵ درصد بود و اين در حالي است که اکثر داروهاي ‌ساخت داخل نيز تحت امتياز شرکت‌هاي خارجي توليد مي‌شدند.

پس از پيروزي انقلاب اسلامي دو گام بسيار اساسي برداشته شد:
1- ملي شدن صنايع داروسازي
2- اجراي طرح ژنريک

اعزام مديران دولتي به صنايع داروسازي در اوايل سال ۱۳۵۹ و تملک شرکت‌هاي چندمليتي و واگذاري اداره آن‌ها به سازمان صنايع ملي ايران در اواخر همان سال، زمينه لازم را براي توليد داروهاي مورد نياز کشور در قالب طرح ژنريک به‌وجود آورد. بر این اساس داروهای ضروری مورد نیاز مردم با حداقل قیمت و تأکید بر توان تولید داخل تامین می‌شدند. تکميل و تجهيز شرکت‌هاي داروسازي ملي شده تحت نام‌هاي جديد را مي‌توان از اقدامات بسيار ضروري براي افزايش توليد و رفع نيازهاي دارويي کشور در سال‌هاي جنگ تحميلي به‌حساب آورد.
تاسيس واحدهاي جديد داروسازي، را مي‌توان يکي ديگر از اقدامات اساسي در نيل به خودکفايي دارويي محسوب کرد. شرکت‌هاي داروسازي داخلی همگی در دهه اول انقلاب افتتاح شدند و در حال حاضر از شرکت‌هاي معتبر داروسازي ايران محسوب مي‌شوند.
پس از پايان جنگ تحميلي در سال ۱۳۶۷، تلاش وسيعي براي توسعه اقتصادي و سازندگي در کشور آغاز شد. واگذاري صنايع دولتي به بخش خصوصي يکي از مهم‌ترين اقدامات اقتصادي دولت در سال‌هاي 1372- ۱۳۶۷ بود. در اين سال‌ها واگذاري صنايع داروسازي به بخش خصوصي در دستور کار قرار گرفت و سازمان صنايع ملي با واگذاري شرکت‌هاي داروسازي به بخش‌هاي خصوصي و عمومی از قبيل بانک‌ها، سازمان تامين اجتماعي، هلال احمر و اشخاص حقيقي فعاليت خود را در زمينه داروسازي به شدت محدود کرد و پس از آن منحل شد.